Voor iedereen wat wils en met artiesten uit vele windstreken in Europa en Noord-Amerika, dat was de 39e editie van Moulin Blues kort samengevat. Met uitstekende omstandigheden, die werden versterkt door prachtig weer tijdens de vrijdag, en ook op zaterdag was het lang genieten in beide muziektenten en op het gezellige buitenterrein. Dat later op de avond toch nog een fikse regenbui over kwam drijven deerde niemand. De bierkranen in de grote tent kwamen daardoor nauwelijks tot stilstand.
Moulin Blues
Een festival openen is een eervolle, maar ook vaak ook ondankbare taak. Want spelen voor een nog halflege tent (en dat is echt wat anders dan een halfvolle) dwingt je tot daden, die niet iedereen zijn gegeven. Het Nederlandse trio Bacon Fat Louis kon vrij goed leven met die handicaps en bracht een alleszins geloofwaardige set op de planken. Wanneer je een liefhebber bent van Chicago blues verwacht je niet meteen een groep te zien uit Valencia. Ze noemt zich The Lazy Tones, maar lui kun je deze heren bepaald niet noemen. En dat mag ook niet als je deze blues stijl goed wilt kunnen overbrengen.
Vrijdag
Toby Lee
Uit Engeland komt de pas 21-jarige Toby Lee. Het gitaarspel heeft hij zichzelf eigengemaakt en daarbij alle facetten van dit instrument onderzocht en leren beheersen. Een jonge hond die de puppycursus heeft overgeslagen en precies weet hoe hij zich moet gedragen om het iedereen naar de zin te maken en toch zijn eigen zinnetje kan doordrijven. Nu al een alleskunner.
Smokestack Lightnin’
Wanneer je rockabilly, country en blues op je setlist hebt staan, verwacht je mannen uit de zuidelijke staten van de VS. Moulin Blues had dit jaar echter zijn ogen oostwaarts gericht en uit het Duitse Neurenburg het viertal Smokestack Lightnin’ opgetrommeld. Opvallend detail in hun optredend was de geheel eigen versie van Solitary Man van Neil Diamond.
Mike Farris
Echt wel een van de toppers van de eerste festivaldag was Mike Farris. In zijn muziek en die van zijn band hoorde je regelmatig invloeden van Creedence Clearwater. Zijn beleving van de Soul (jawel, met een Capital S) was om door een ringetje te halen. That’s How Strong Mt Love Is ging bij hem een heel eigen leven leiden. En in zijn zalige uitvoering van Swingin’ van Tom Petty legde hij zijn hele ziel bloot, terwijl zijn toetsenist de Leslie-box van zijn Hammond overuren liet maken.
Duke Robillard
Nadat de eveneens uit Valencia afkomstige Los Fabulosos Blueshakers de kleine tent met hun WestCoast en jump bllues op de knieën hadden gekregen, was het hoofdpodium voor iemand die al drie keer eerder Ospel heeft bezocht en tot de groten van de blueswereld behoort. We hebben het over Duke Robillard, die aan de wieg stond van Roomful of Blues en ook heel wat tijd heeft doorgebracht bij The Fabulous Thunderbirds. Inmiddels 77 jaar en niet verwonderlijk dat hij al zittend zijn inderdaad fabuleuze gitaarspel ten gehore bracht. Misschien voor een gedeelte van het publiek wat al te rustig, maar zo’n artiest verdient het respect van een optreden op primetime.
The Loved Ones
Na dit optreden was het publiek klaar voor wat meer energie in de kleine tent. En die energie kregen ze van The Loved Ones. Dit viertal is terug-van-weggeweest en bedient zich van zowat alle bluesstijlen die er maar zijn. En dat met een gedrevenheid die als een bliksemschicht overslaat op het publiek Het Moulin Blues Café stond mudjevol en bewoog mee op alle tonen, die de band over de meute uitstrooide. In een geheel eigen stijltje kwam het nummer Somebody Help Me van the Spencer Davis Group voorbij, waardoor het leek of er een compleet nieuw nummer was geschreven. De tent bleef aan het eind nog net overeind.
Guy Forsyth
De absolute topattractie van de vrijdag was zonder meer Guy Forsyth. In zijn vlotte kleurrijke hemdje etaleerde hij zich op het podium als een duveltje uit een doosje. Niet alleen zijn gitaar- en mondharmonicaspel was uitstekend, maar ook zijn stem was van grote klasse. Ondersteund door een prima band zorgde deze Texaan voor een optreden, dat als een van de betere in de geschiedenis van het Ospelse festival mag worden bijgeschreven.
Jon Amor
Voordat de vrijdag werd afgesloten met de Amerikaanse soul- en gospelshow van Southern Avenue met in hun midden de zusjes Jackson mocht John Amor nog een keer knallen. In de historie van Moulin Blues heeft hij al verscheidene jaren en in diverse bezettingen op het plankier gestaan. Deze keer was hij aanwezig in de basissamenstelling van bas, gitaar en drums, in geval van Amor een garantie voor energie, expressie en genieten.
Zaterdag
King of the World
Fijne groep, die King of the World. Een beetje R&B, dan weer dat soulachtige partijtjes. Afwisseling alom bij deze Nederlandse band, die vorig jaar op Bospop nog indruk maakte en op de zaterdag iedereen mag verwelkomen. En dat zijn al heel wat liefhebbers, die de nodige aandacht krijgen van de mannen met in hun midden zanger én drummee Marlon Pichel en de Belgische gitarist Stef Delbaere. Smaakt zo vroeg op de dag al naar meer.
Marquise Knox
The Too Bad Jims brachten met hun eindeloze themanummers van vier akkoorden bij niet iedereen het hoofd op hol. Heel anders was dat met het optreden van Marquise Knox. Deze volslanke artiest met zijn ronde pretoogjes wist iedereen moeiteloos in te pakken. Hoewel nog een jonge dertiger speelt en zingt hij met zoveel gevoel, dat het lijkt of hij al een heel leven achter zich heeft. Aan het eind van zijn set wilde hij ook eens proeven aan de ervaringen van het publiek. Hij maakte een rondgang door de tent, dronk achteraan bij de bar nog een pilsje en kwam al zingend via de zijkant weer bij het podium uit om daar getrakteerd te worden op een daverend en vooral verdiend applaus.
In 2022 waren Pat Faherty en Tim Carman van Canyon Lights al eens te gast in Ospel, toen met de band GA20. Nu vertolkten beide Amerikanen blues, americana en roch in een eigen(gereid) jasje. Lekker in het gehoor liggend en moeilijk om bij stil te blijven staan. De Canadees Marcus Trummer staat op jonge leeftijd al volop onder invloed van grootheden als B.B. King en Bill Withers en verpakt zijn mix dus ook in een jasje, waarin hun kenmerken terugkeren. Ook is hij niet vies van een stukje slow jazz, maar laat zijn geluiden voorzien van een bundeltje Hammond-klanken. De Spaanse Sergi Estella is een moderne Nikkelen Nelis. Als eenmansorkest speelt hij folk en southern rock op zelfgemaakte instrumenten. Jammer genoeg zat hij in Ospel achteraan op het podium in de kleine tent en was daarom alleen zichtbaar voor het publiek op de voorste rijen.
Eddy Smith & The 507
Niet moeilijk doen, geen kapsones, gewoon doen waar je goed in bent: muziek maken. Dat is het credo van Eddy Smith & The 507. Dit vijftal, dat zijn zetel heeft in Londen, speelt muziek alsof de heren zijn opgegroeid met Amerikaanse soul en blues. Het lekkere orgelspel en de schurende stem van frontman Eddy zijn samen met het prima mondharmonicaspel en uitstekende gitaarwerk van Ashley Webb de basis voor een genoeglijk uurtje meedeinen en meeblèren met als afsluiter With A Little Help From My Friends.
Darrell Nulisch
Darrell Nulisch heeft met zijn 73 jaar al heel wat optredens met (andere) gelauwerde artiesten op zijn naam staan. Wat te denken van Ronnie Earl en Anson Funderbergh. In Ospel trad hij op met een gelegenheidsensemble met o.a. bassist Erkan Özdemir en zong en blies op zijn mondharmonica zijn eigen gevormde klanken van R&B en slowblues.
Jovin Webb
De eerste tonen van Jovin Webb klinken als een prachtige achtergrond bij een intensief lesje ritmische gymnastiek. Stilstaan is er al niet meer bij en hoe verder de set van deze in Baton Rouge geboren 35-jarige artiest vordert, hoe meer je gebiologeerd raakt door zijn stem, zijn intonatie, zijn ritme, zijn blues. Terwijl buiten de tent de regen met redelijke bakken uit de hemel valt zingt hij: “After the rain the sun is gonna shine to wash away the pain”. Je begrijpt wat hij voelt en of het zo moet zijn, de zon gaat weliswaar niet meer schijnen, maar even later is het buiten weer droog. Topact van deze tweede festivaldag.
De band Connolly Hayes dankt haar naam aan een stel, bestaande uit gitarist Frank Connolly en zangeres Jess Hayes. Met zijn vijven staat de groep op doorbreken, niet in het minst door het prima (slide)gitaarwerk van Frankie en de powerstem van Jess, die met haar invloeden van Stevie Nicks, Little Feat en Bonnie Raitt voor de blues is geboren. Lekker ontspannen kijken en luisteren.
Brian Templeton & Kid Ramos
Wie ooit The Radio Kings aan het werk heeft gezien kent ongetwijfeld zanger Brian Templeton Zijn partner in crime bij deze editie van Moulin Blues is gitarist Kid Ramos, die in het verleden al vaker te gast was in Ospel, o.a. in 2005 met James Harman.Ramos heeft zijn sporen ook verdiend bij The Fabulous Thunderbirds en Roomful of Blues. En zoals te verwachten was, klonk hun samenwerking als de bekende klok.
Afsluiter en voor de derde keer op herhaling was de Belgische formatie Boogie Beasts. Zanger/gitarist Patrick Louis en mondharpspeler Fabian Bennardo zijn de frontmannen van deze band, die een stevig potje garagerock en boogie niet schuwt. Voor deze keer waren de mannen uitgebreid met de Nederlandse gitaarvirtuoos Pablo van Tuel, zodat het volume op het podium ruimschoots boven dat van het luidruchtige publiek uitkwam. We maken ons klaar voor de jubileumeditie van 40 jaar Moulin Blues op 7 en 8 mei 2027. Tot dan!
Tekst: Jan Lormans
Foto’s: Theo Schrijmaekers en Jan Lormans
Er zijn nog geen reacties geplaatst